Dunschillerblindheid

In deze periode ben ik veel bij mijn moeder en kook ik bijna dagelijks voor haar. Dat is niet erg, want ik vind het leuk om te koken en er is niets leukers dan iemand die jouw eten lekker vindt, ongeacht wat je maakt.
Laatst gebeurde er iets vreemds.

The Lake House

Dit is één van de foto's die ik maakte voor mijn zwart/wit challenge.
In principe plaats ik elke dag één (1) foto, zonder uitleg. Bij sommige foto's voel ik toch de behoefte tot een uitleg. Dit is zo'n foto.

Vorige week gebeurde het namelijk weer. Dat één en hetzelfde iets binnen korte tijd verschillende keren voorbij komt in situaties die niets met elkaar van doen hebben. Soms overkomt me dat. Dat maakt het magisch en zorgt dat ik gedurende een tijdje 'in de ban' ben van dat iets.
Een paar jaar geleden had ik dat heel sterk met de serie 'The Killing' waarin ik dacht allemaal (oud)collega's te zien acteren. Mijn allereerste Koontje ging daar zelfs over! Dit keer had ik het met de film 'The Lake House'.

Feest!

Vandaag slik ik mijn laatste Xarelto pilletje. Een half jaar geleden had ik een trombose-arm en moest ik aan de antistollingsmiddelen, ook wel bekend als 'bloedverdunners'. Dat is een vreemde benaming want eigenlijk wordt je bloed er niet dunner door, het stolt alleen minder snel.

Nu, een half jaar later ben ik er klaar mee. Ik vier dus een klein feestje!

Wimbledon achter de schermen

Wimbledon is alweer bijna halverwege. Wimbledon is het meest bekende tennistoernooi op gras. Twee weken lang (dit jaar van 27 juni - 10 juli) wordt er in Londen gezwoegd op gras (in het begin) of in een kleibak(tegen het eind). Vaak worden wedstrijden in één keer uitgespeeld, regelmatig worden ze onderbroken door een malse stortbui. Goed voor het gras zou je denken, maar als het regent wordt het gras juist afgedekt met zeil of wordt het op het Centre Court het dak  dichtgeschoven.
Wat weet jij van Wimbledon? Ga er maar eens goed voor zitten*.

Rotterdamse humor

Afgelopen week ontving ik een rouwkaart. Dat is nooit leuke post. Met enige terughoudenheid opende ik de envelop. Wilde ik dit wel weten? Er kwam een kaart uit de envelop met op de voorzijde een getekende vogel. Er ging geen belletje rinkelen.

Op de binnenkant van de kaart las ik dat L, één van de vertellers van de levensboeken die ik in december afrondde, was overleden. In haar slaap, precies zoals ze gewild had. Ze zou in juli 95 jaar geworden zijn.

Geduld hebben en doorzetten

In het najaar van 2013 probeerde ik al eens over te stappen naar een smartphone. Toen koos ik uiteindelijk toch weer voor een ouderwets knoppentoestel. Ik schreef er destijds een Koontje over.
Tegenwoordig gebruik ik wel een smartphone, maar helemaal 'om' ben ik nog steeds niet. Zo ging het vanmiddag weer eens mis.

Drizzle

Mijn jas heeft geen capuchon, dat is wat lastig als het regent. Daarom heb ik voor die momenten een hoed. Zodat mijn hoofd droog blijft. Want regen is al niet leuk, maar een nat hoofd door de regen.... brrrrr.

Reislustige vrouwen

Momenteel lees ik een boek* waar ik erg van geniet. Het gaat over een jonge meid, Cheryl genaamd, die in haar eentje een rugzaktocht loopt en daarbij het nodige meemaakt.
Het roept veel herinneringen bij mij op. Toen ik ongeveer haar leeftijd had, vond ik rugzaktrekkings óók erg leuk. Ik heb echter nooit de moed, of beter: het lef, gehad om alleen, als 'in mijn eentje', op stap te gaan. Ik ben nog maar op bladzijde 97 van het boek, maar ik kijk nu al uit naar de volgende avonturen van Cheryl.

Alz-dinges

Herken je dit? Soms sta ik ergens en weet ik, dat ik daar speciaal voor iets naar toe liep. Maar waarvoor nou toch alweer? Geen idee!
Of zijn spullen die ik onlangs nog gezien heb, ineens spoorloos. Is dat herkenbaar? Deze week overkwam het me weer.

NicoLette®s

Zoals jullie ongetwijfeld weten, vind ik het erg leuk om te schrijven. Dat doe ik dus ook regelmatig. Ik schrijf voor deze weblog, voor het Rode Kruis en in levensboeken. Maar ik wil meer! Daarom heb ik besloten mijn schrijfactiviteiten onder te brengen in NicoLette®s.

Bloemetjes, koeien en een stadsgezicht

Omdat de meeste tekencursussen een zomerstop hebben, vind ik het leuk als er juist in die periode toch iets georganiseerd wordt. Twee jaar geleden tekende ik de hele zomer in de dierentuin; toen merkte ik al dat het goed is om ook tijdens de zomerstop bezig te blijven met tekenen. Daarnaast is het gewoon leuk om te doen. Dus toen de docent van mijn cursus modeltekenen aankondigde dat ze een zomercursus organiseerde, schreef ik me natuurlijk in!

De cursus bestond uit drie achtereenvolgende ochtenden met bloemen, koeien en stadsgezichten als model.

Stuff that makes me happy

Het resultaat van de uitdaging die ik met mijzelf aanging, viel wat tegen. Om mij uit een dip te trekken, had ik bedacht om een week lang ten minste om de dag een Koontje te maken, omdat ik daar altijd een tijdje kan teren. Als mijn goede gevoel hoogtij zou vieren, zou die dip geen kans meer krijgen, toch?

Vreemde ogen dwingen

Ik geef het - zij het met enige schroom - toe: ik ben geen goede huisvrouw. Ik hou niet van opruimen en al evenmin van schoonmaken. Ik doe het niet graag, vind het zonde van mijn tijd maar ik vind het ook niet zo belangrijk dat ik er geld voor over heb om het door iemand anders te laten doen. Bovendien zou ik de dag voordat die iemand zou komen, zelf hard aan de slag gaan om alles er enigszins toonbaar uit te laten zien. Dat werkt dus niet. Toch ga ik soms als een witte Ajax door mijn huis.

De beren gereinigd

Gisteren had ik om mijn beerrestanten op te ruimen, een fietstocht gepland. De groene omgeving rondom Utrecht leent zich daar uitstekend voor.

Net voordat ik vertrok had ik nog mailcontact met vriendin R, die van de heldere inzichten. Ik vroeg haar of we weer eens binnenkort een dagje sauna zouden doen. Zij is altijd wel in voor een last-minute-actie dus waarom niet meteen diezelfde middag?
We hadden de keuze uit verschillende sauna's in de buurt of een hammam, een Marokkaans badhuis. We kozen voor het badhuis.

Beren op de weg

Gisterenavond gaven twee vriendinnen mij inzicht in een deel van de oorzaak van mijn dip van deze keer. Zij lieten mij een situatie van deze week, die mij danig uit mijn humeur had gebracht, op een andere manier zien. Ik zag ineens in dat ik heeeeel veeeeel beren op de weg had gezien die niet nodig waren geweest.

Mijn uitdaging

Je ziet tegenwoordig op internet allerhande uitdagingen voorbij komen, al dan niet voor een goed doel. Zo waren er laatst de ice-bucket challenge, de 'ik eet een week suikervrij-uitdaging'.
Het wordt tijd voor mijn eigen uitdaging.

Denemarken

Voor onze laatste vakantie wilden we eens iets anders dan kastelen en abdijen in Engeland. Voor de verandering boekten we een strandvakantie in Denemarken. We vonden een huis waar behalve wijzelf, ook de twee honden welkom waren. Om te wennen aan het Deens keken we de maanden voor vertrek veel Deense series.

The dogless trip

Zoals ik al eens eerder vertelde, geven wij onze vakanties altijd een naam. Vorige week gingen we zonder honden naar Engeland, het was een 'dogless' trip. Die naam was dus snel gevonden. Eenmaal daar bleken we de honden best wel te missen. Gelukkig bood Benji - onze autohond - troost.

Relativeren door bretels

Onlangs kocht ik een spijkerbroek. Hij was een beetje ruim qua maat, maar het was de enige die er nog hing. Die ruime maat vind ik bij een stretchbroek nooit een probleem, omdat ik er in zo'n broek niet als een worstje uit wil zien. Die mogen dus best wel wat ruimer zijn. Ik paste er in ieder geval helemaal in. Ik rekende af en was blij met mijn broek.

Tijdens het dragen wordt zo'n broek nog een beetje wijder, dus ik zocht al snel naar een riem. Blijkt die broek geen lusjes voor een riem te hebben! Geen man overboord, ik kocht bretels. So far, so good.

In mijn blootje

Ik ga je iets onthullen. Het is iets waarover je in het algemeen en in het openbaar niet zo gemakkelijk over praat. Ik tenminste niet. Ik weet dan ook niet zo goed hoe ik het moet zeggen, maar eh..... ik slaap 's nachts in mijn Evakostuum. Pfffff, dat is er uit.

Ik slaap dus in mijn blootje. Of eigenlijk ook weer niet, want 'mijn blootje' kreeg onlangs een andere betekenis.