Verloedering

Ik ben verdrietig. Mijn achtertuin verloedert. Ik bedoel niet mijn postzegeltje achter het huis, dat wordt onderhouden door een hovenier in spé. Ik bedoel mijn achtertuin waarvan ik het onderhoud helaas niet zelf in de hand heb.

Er wordt weinig onderhoud meer gepleegd in het park waar ik meerdere keren per dag met de honden loop. Toen in het voorjaar alles in bloei stond, was het een plaatje om te zien. Sinds die tijd is er alleen het hoognodige gedaan in het park.

WAAKSe baasjes

Begin deze maand schreef ik over onze deelname aan WAAKS!. Deze week kwam de speciale uitgave van het wijkblad uit, met daarin het beloofde artikel. Hoewel het maar een kort stukje is, wil ik het jullie niet onthouden.

Sinds het project officieel gestart is bekijken M en ik onze leefomgeving met andere ogen. Een gevleugelde uitspraak is inmiddels": "Is dit een 1-1-2-tje, of toch maar een 8844-tje?". Zaken waar we het dan over hebben lopen uiteen van een zeer traag rijdende auto op de ringweg in de wijk, een erg opdringerige collectant voor de supermarkt tot schreeuwende kinderen op straat die niet worden terechtgewezen door hun ouders. Of juist zeer goed opgevoede kinderen, want dat is toch ook wel erg vreemd en verdacht!

WAAKSe honden!

Afbeelding: utrecht.nl/waaks

Enige tijd geleden las ik in een regionaal sufferdje over een project van de gemeente en de politie in onze wijk, genaamd WAAKS!.
Het project is gericht op hondeneigenaren en vraagt hen, als zij met hun hond aan de wandel zijn, extra alert te zijn op vreemde of verdachte situaties. Als zij iets zien, is het de bedoeling 112 te bellen. Zo wordt de politie ondersteund in de strijd tegen criminaliteit.
Er zijn nogal wat hondenbezitters in onze stad dus kan de politie beschikken over heel veel extra ogen.

Het leek ons een goed idee om mee te doen dus M en ik meldden ons aan. Wij voldoen immers aan alle criteria: we hebben een hond (twee zelfs!) en wandelen regelmatig door onze buurt. We dragen graag ons steentje bij aan een veilige omgeving en extra aandacht voor de omgeving tijdens het uitlaten van Hoover en Pippa is een kleine moeite.

Het sneeuwt!!

 Nee he, daar heb je haar weer met haar sneeuw. Ik hoor het je denken. Ik heb inderdaad regelmatig geschreven over de sneeuw die steeds weer opnieuw opdook terwijl het lente moest worden. Maar dit is echt het lezen (en luisteren) waard!

 

Crowded House maakte ooit een lied waarin zij vier seizoenen op een dag bezongen. 

 

Vorige week kwamen wij in ons kikkerlandje met 3 seizoenen ook een heel eind!

 

 

Werk in uitvoering (4): The Bridge

The Bridge was de eerste Scandinavische serie die M en mij in zijn ban kreeg. Hierna raakten we helemaal verslaafd aan Scandi thriller-series. Ik schreef hier al eerder over.

De brug waar ik het nu over heb, is geen onderwerp van een thriller, maar zorgde wel voor een serie van Koontjes waarvan dit de afsluitende is. De brug is namelijk klaar! Eindelijk!

Week 6 bracht een 'projectbord' met uitleg over wat er nu eigenlijk te gebeuren stond. Zelfs de feestelijke opening werd al aangekondigd!

Werk in uitvoering (3)

In de 4e week werd aan de gasleidingen gewerkt. En er werd aangekondigd wanneer het grote werk aan de dam gaat gebeuren: vanaf 17 juni tot 3 weken erna.
Er volgden meer borden en aanduidingen voor omleidingsroutes.

Er werd een wijkbericht verstuurd over het hoe, waarom en wat van de werkzaamheden. Wij ontvingen het niet. Wellicht veroorzaakt door de JA/NEE sticker op onze brievenbus, hoewel andere wijkberichten wel bezorgd worden. Het kan ook zijn dat de gemeente ons niet als de direct omwonenden beschouwt en daarmee niet als belanghebbende.

Inmiddels zijn we vijf weken op weg om de dam door een brug te vervangen. Gisteren zijn alle gaten en geulen gedicht en de straat is weer toegankelijk.

En het bord over het niet parkeren van 13 tot 17 mei? Dat is sinds gisteren verdwenen uit de straat. Er mag dus weer officieel geparkeerd worden.

Werk in uitvoering (2): Time Team

Week 3 van de werkzaamheden ten behoeve van de nieuwe brug.

Deze week was er een van voornamelijk niets doen. Er werd nog een extra geul gegraven en een andere juist weer dichtgegooid. Verder gebeurde er volgens mij niet zoveel. Tenminste niet zichtbaar.

Pippa solliciteerde als graafmedewerker bij een van de werkmannen. Ze mocht zelfs haar vaardigheden laten zien. Uiteraard was onder het hek door graven voor haar geen enkel probleem! De man was erg positief over haar (ik vermoed vooral gecharmeerd) en wat hem betreft was ze aangenomen. Pippa was er helemaal klaar voor. Ik heb diezelfde man de rest van de week niet meer gezien om haar in te werken. Pippa was toch wel een beetje teleurgesteld.

Hoover hielp de rood/wit gestreepte afzettingsborden bewateren. Er zijn tot zijn verbazing nooit kleine bordjes bijgekomen.

Het bord bij de parkeerplaatsen (niet parkeren t/m 17 mei) staat er ook nog steeds.

Werk in uitvoering (1)

Afgelopen weken werd gewerkt in mijn achtertuin. Ik had vorig jaar al eens gesproken met een land-opmeet-meneer die vertelde wat er ging gebeuren en hij wist dat de werkzaamheden voor kerstmis afgerond moesten zijn. De dam met weg er overheen (zeg maar de 'toegangspoort' tot mijn tuin) zou vervangen gaan worden door een brug. Een van het soort kettingbrug zoals we er al twee over het kanaaltje hebben. Dat past mooier in het Waterlinie-gebeuren en resulteert in een doorlopend water. Zodat als het winter is, je aan één stuk kunt doorschaatsen zonder over het dammetje te moeten klunen.
Later werd aangekondigd dat er in maart gewerkt zou worden. Dat ze er nu in mei, midden in het broedseizoen, aan gaan beginnen, verbaast mij. Typisch Utrechts?

Om eerlijk te zijn hoeft die brug voor mij niet. In deze tijd van bezuinigingen vind ik het een wat overbodige actie. Er is niets mis met die weg over de dam. Het enige voordeel dat ik kan bedenken is dat als de wind verkeerd staat, zich geen vuil meer aan weerszijden van de dam zal ophopen.
Maar ja, ik heb niet zoveel te zeggen over mijn achtertuin en het onderhoud, laat staan over het daarvoor gereserveerde budget.

Mijn achtertuin

Ik geniet van mijn achtertuin. Zeker in deze lenteperiode met de bloesems en al het jonge leven die bij deze tijd van het jaar horen. Ik kan er lekker wandelen en Hoover en Pippa kunnen er heerlijk
zonder riem rennen en spelen. En niet onbelangrijk: mijn achtertuin is onderhoudsvrij. Tenminste, voor mij. Het gras zou iets vaker gemaaid mogen worden, maar ach, je kunt niet alles krijgen, toch?

Het zal duidelijk zijn dat ik het niet over mijn eigen postzegeltuintje heb. Dat is eerder een verlaagd balkon. Daar mogen Hoover en Pippa in rondrennen, maar met een rondje om de tuintafel is het echt wel gedaan. Niet dat ik daar niet blij mee ben, maar de achtertuin waar ik het nu over heb, is het park aan de rand van de wijk, waarvan een deel hondenlosloopgebied is.

Eindelijk dan echt lente

Ik durf het er bijna niet meer over te hebben, maar eindelijk lijkt het dan toch lente te worden. 
Laatst haalde ik al de fleecevoering uit mijn jas zodat ik hem nog even kan doordragen als lentejas. Hij heeft namelijk van die handige zakken voor hondenpoepzakjes en brokjes.
Mijn wintertruien gaan allemaal in de was om voorlopig ver weg opgeborgen te worden, en ik onderdruk de neiging tot een voorjaarsschoonmaak (want ik ben nu eenmaal niet zo'n poetser).

Lente!

De lente heeft Koning Winter nu toch echt bijna overwonnen. Gisteren was het al bijna 16 graden in De Bilt, een record voor deze datum. Voor aankomend weekend is er nog een laatste stuiptrekking van kou voorspeld, maar daarna is het toch echt wel gedaan.

 

Sneeuwklokjes en krokussen hebben ook zin in lente en schieten overal uit de grond. Een geweldig gezicht! Ik word daar altijd erg vrolijk van.

Koning Winter houdt het voor gezien

Afbeelding: anwb.nl

Koning Winter hield het twee hele weken vol. Sneeuw en ijspret te over.

Het slot van mijn fietsketting gaat gelukkig weer zonder problemen open. En mijn versnellingen doen het ook weer allemaal.

 

Ik leerde het volgende van afgelopen weken:

Birds




Afbeelding: moviemeter.nl

Het is weer de tijd van de spreeuwen. Het was me al eerder opgevallen dat verschillende bomen in de wijk verkozen zijn tot favoriete plek van deze gevederde vrienden. Zo is er bijvoorbeeld een boom in een achtertuin, grenzend aan de speelplaats van het basisscholencomplex. Je hoort de spreeuwen al van ver kwetteren. Het lijkt één groot feest in die boom. Voor de vogels dan, want voor die tuinbezitters lijkt de vogelpoep en het gekrijs mij minder aangenaam.

 

Ik weet nog dat bij mijn moeder in de tuin ook een boom favoriet was bij spreeuwen, met de bijbehorende herrie. Mijn moeder vond die herrie niet prettig en probeerde de vogels weg te jagen. In de handen klappen hielp niet. Volgens mij hadden de vogels juist het idee dat mijn moeder voor hen applaudisseerde! Ze bleven dus rustig zitten. Mijn moeder schafte een ratel aan waarmee ze regelmatig tegen-herrie produceerde. Dat hielp, maar niet voor lang. De spreeuwen schrokken op, vlogen weg en keerden een minuutje later weer terug. Uit het gekwetter daarna maakte ik altijd op dat ze mijn moeder stilletjes zaten uit te lachen.

Spring was in the air

Afgelopen week leek het wel lente. De temperatuur steeg tot een voor januari bijna onvoorstelbare hoogte van 10 graden Celcius.

Behalve die hoge temperatuur was het ook aan andere dingen te merken dat de lente in aantocht is:
De vroegbloeiers in de tuin ontwaken voorzichtig uit hun winterslaap, de struiken staan alweer in  knop, de vogeltjes verdedigen 's morgens heel vroeg hun territorium met luid gefluit, en de dagen worden alweer aanmerkelijk langer. Allemaal dingen waar ik rode konen van krijg! Jippie, de lente is in aantocht!

Maar Koning Winter is nog niet klaar met ons. Hij vond zijn seizoen te kort en wil meer.

Vuurwerktroep

Het nieuwe jaar is alweer vijf dagen oud. Het is dus ook alweer vijf dagen geleden dat er officieel vuurwerk afgestoken mocht worden. Oke, een deel ging wat eerder of juist later de lucht in, maar het merendeel werd weggeknald op oudejaarsavond. Niets mis mee, maar aan mij niet besteed.